به نام خدا

جستاری در دنیای مرزی‌ها

گلچین مطالب از 6 منبع تخصصی اصلی اختلالات شخصیت

 

دارودرمانی

برای مقابله با خصایص شخصیتی معینی که کارکرد کلی بیمار مبتلا به اختلال شخصیت مرزی را بر هم می‌زند، دارو درمانی مفید است. داروهای ضدروان‌پریشی برای مهار خشم، خصومت و حملات گذرای روان‌پریشی بکار می‌روند. داروهای ضدافسردگی خلق افسرده را که در این بیماران شایع است بهبود می‌بخشند. مهارکننده‌های مونوآمیناکسیداز(MAOIها) در برخی از بیماران برای میزان کردن رفتار تکانشی آن‌ها موثر بوده است. بنزودیازپین‌ها به ویژه آلپرازولام برای رفع اضطراب و افسردگی مفید است، منتهی در برخی از بیماران با مصرف برخی از این داروها مهارگسیختگی[1] دیده می‌شود. داروهای ضد صرع مانند کاربامازوپین ممکن است کارکرد کلی برخی از بیماران را بهتر کند.  داروهای سروتورنرژیک مثل مهارکننده‌های انتخابی بازجذب سروتونین(SSRIs)نیز در برخی از بیماران مفید بوده‌اند(کاپلان، سادوک2015).

 مدل یکپارچه

اگرچه هم اکنون مدل یکپارچه مقبولی در مورد اختلال شخصیت مرزی وجود ندارد ولی وسوسه می‌شویم از کارهای انجام شده راجع به اختلالات اضطرابی الهام بگیریم و رئوس چنین مدلی را ترسیم کنیم. نظریه آسیب‌پذیری سه جزئی بیان می‌کند که اولین آسیب پذیری( یا بیماری پذیری)، آسیب‌ پذیری زیست شناختی تعمیم‌یافته است؛ آسیب پذیری ژنتیکی در واکنش‌گری هیجانی افراد دچار اختلال شخصیت مرزی و تأثیرگذاری آن را بر کارکرد مغز می‌بینیم. آسیب‌پذیری دوم یک آسیب پذیری روانشناختی تعمیم یافته است؛ مبتلایان به این اختلال شخصیت، دنیا را تهدیدآمیز می‌دانند و به تهدیدهای واقعی و خیالی واکنش‌های شدیدی را نشان می‌دهند. آسیب پذیری سوم یک آسیب پذیری روانشناختی اختصاصی است که حاصل تجارب محیطی اولیه است؛ این همان جایی است که ضربات اولیه سوءاستفاده یا هر دو می‌تواند این حساسیت به تهدید را پیش ببرد؛ وقتی شخصی تحت استرس است، گرایش زیست شناختی او به واکنش گریه شدید با گرایش روانشناختی او به احساس تهدید تعامل می‌کند؛ این امر می‌تواند به از کوره در رفتن‌ها و رفتارهای خودکشی‌گرا که در این گروه رایج است منجر شود. این مدل مقدماتی در انتظار اعتباریابی و تحقیق بیشتر است(بارلو1394).

 

کسانی که اختلال شخصیت مرزی دارند، برخلاف مبتلایان به اختلال شخصیت ضداجتماعی که به ندرت کمک می‌خواهند، کاملاً ناراحت به نظر می‌رسند و حتی بیش از افراد دچار اختلالات اضطرابی و خلقی احتمال دارد دنبال درمان بروند. تحقیقات در مورد درمان پزشکی مبتلایان به این اختلال، از این حکایت دارد که گاهی اوقات نشانه‌درمانی می‌تواند مفید باشد. در مورد اختلالات عاطفه( مثل عصبانیت و غم) گروهی از داروها به نام تثبیت‌کننده‌های خلق( برای مثال برخی داروهای ضد تشنج و ضد روان پریشی) می‌توانند مفید باشند.  مشکلات مربوط به سوء مصرف دارو رعایت نکردن درمان اقدام به خودکشی درمان موفقیت آمیز را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد. در نتیجه بسیاری از درمانگران از کار با افراد دچار اختلال شخصیت مرزی اکراه دارند(بارلو1394).

 

آزمون NEO-PI-R و شخصیت مرزی

در آزمون NEO PI-R در تمام زیرمقیاس‌های شاخص عصبیت نمره‌ی بالا می‌‌آورند و بطور اختصاصی در مقیاس‌های اضطراب(N1)، خشم و کینه یا پرخاشگری(N2)، افسردگی(N3)، تکانشوری(N5) و اسیب‌پذیری از استرس(N6) دارای نمرات بالایی هستند. همچنین افراد دارای این نوع از اختلال شخصیت در مقیاس تبعیت(A4) مرتبط با شاخص توافق و تلاش برای موفقیت(C4) مرتبط با شاخص وجدانی بودن دارای نمرات کمی هستند.

به عنوان ویژگی‌های همراه ر مقیاس حساسیت به خود(N4) و هیجان‌جویی(E5) دارای نمرات بالایی بوده و در مقیاس سادگی(A2) نمرات کمی می‌آورند. به این ترتیب چنین افرادی هم نسبت به خود و هم نسبت به دیگران دارای هیجانات منفی هستند(حق‌شناس،1395).

آن‌ها افرادی پرتنش و تکانشوری بوده، با دیگران راه نمی‌آیند و از کوچک‌ترین مسیرها برای رسیدن به منافع خودشان استفاده می‌کنند. ضمن اینکه ریسک‌پذیری بالایی داشته و صرفاً برای ایجاد هیجان ممکن است دست به اقدامات نسنجیده و خطرناکی بزنند. خشم به دیگران، حساسیت به خویشتن و احساس گناه مرتبط با آن می‌تواند منشأ رفتارهای خودزنی در آن‌ها بشود(حق‌شناس،1395).

 

گردآورنده: عرفان حمیدی

منابع:

 

#روابط

#شخصیت

#همدلی

#عزت‌نفس

#عشق

#دلبستگی

#ازدواج

#پایداری_روابط

#زندگی_مشترک

#اختلال_شخصیت_خودشیفته

[1] disinhibition

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *